Tajanstvene figure u međuprostoru svetova, koje istovremeno nastaju i nestaju, objavljuju se na slikama Dragoljuba Pavlova (1940) kao prizori preobražaja lika u amorfno stanje materije.

To je slikarstvo pročišćenja subjekta koji gubi svoje ja, iza kojeg ostaju tragovi jednog iscrpljujućeg mentalnog, kontemplativnog procesa na putu od prakse slikanja do prakse rada sa materijom.

Kada slikar napusti prostor slike, nestalni biljni pigment, oksidacijom, produžava proces razaranja lika. Na koncu, slikar se susreće sa svojim delom kao sa odnekud poznatim strancem.

Dragan Pavlov, slikar i pesnik, odavno luta vremenom i prostorom, kroz neke skroz daljine. Tako su nastale ove slike-partime u kovitlacima magije i duha. Dohode nam lagano, zanesene, bezvremene.